Strona główna   •   O Parafii   •   Ogłoszenia   •   Intencje mszalne   •   Synod   •   Dziekan   •   Galeria   •   Kontakt

     Intencje Mszalne
     Ogłoszenia
     Czytania
     Modlitwy
     Pieśni
     Gazetka Parafialna
     Recenzje filmów
     Synod
     Wypożyczalnia


     Historia
     Patron Parafii
     Kapłani
     Siostry Służebniczki NMP


     Chrzest Święty
     Bierzmowanie
     Najświętszy Sakrament
     Małżeństwo
     Dla Narzeczonych
     Namaszczenie Chorych
     Pogrzeb
     Spowiedź Święta


     Ministranci
     Dzieci Maryi
     Dziecięce Koło Misyjne
     Scholka
     Rada Parafialna
     Zaspół Charytatywny
     Szafarze Nadzwyczajni
     Róże Różańcowe
     Rodzina Bł. Edmunda
         Bojanowskiego

     Oaza Rodzin
     Poradnia Życia Rodzinnego
     Zespół Synodalny


     Aktualności
     Duchowa Adopcja
     Prace bieżące


     Centrum Jana Pawła II
     Sanktuarium Bożego Miłosierdzia
     Archidiecezja Katowice
     Sanktuarium Jasna Góra
     Rok Wiary
     Caritas Katowice
     Apostolstwo Dobrej Śmierci
     Twoja krew - Moje życie
     Radio eM Katowice
     OPOKA
     Pomoc Duchowa ADONAI


     Kancelaria Parafialna
     Zakon Sióstr Służebniczek NMP


BIERZMOWANIE

Sakrament dojrzałości chrześcijańskiej

      Mówimy, że bierzmowanie jest dopełnieniem i umocnieniem tego, co zostało zapoczątkowane chrztem, czyli nowego życia, "z wody i Ducha". Czy na tym polega odrębność bierzmowania od chrztu?

Udzielanie Ducha Świętego przez umacniające nałożenie ręki i namaszczenie krzyżmem (oliwa zmieszana z balsamem) czoła bierzmowanego wydobywa z przemiany, jaka dokonała się w indywidualnym życiu człowieka przez chrzest, charyzmatycznowspólnotową aktywność chrześcijanina w wymiarze publicznym, społecznym. Bierzmowany (dorosły "dojrzałością Chrystusową") zostaje w pełni zaangażowany przez Chrystusa i Kościół, staje się świadomym apostołem Chrystusa , głosicielem Ewangelii i w świecie: w swym zawodzie i w polityce, w rodzinie i w społeczeństwie, na ulicy i w kościele.

Kościół jako wspólnota potrzebuje koniecznie sakramentu bierzmowania, gdyż dojrzałe spełnienie jego zbawczej misji możliwe jest tylko na drodze osiągnięcia dojrzałości wspólnotowej przez jego członków.

Szafarz sakramentu

      Z Dziejów Apostolskich wynika, że bierzmowanie było zastrzeżone dla apostołów. Czy zwykły kapłan może udzielić tego sakramentu?

Zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest z pierwotnego powołania biskup, następca apostołów. To, że bierzmuje biskup sprawujący pełnię urzędu w Kościele wyraża także ściślejsze związanie bierzmowanego z Kościołem oraz odpowiedzialność, którą jako świadek Chrystusowy przyjmuje w Kościele i za Kościół. Jeżeli biskup ze względu na rozległość diecezji nie może wystarczająco często przybywać do poszczególnych parafii, bierzmować może z jego upoważnienia kapłan, z reguły jeden z jego najbliższych współpracowników, dzilący odpowiedzialność za diecezję i Kościół powszechny. Nadzwyczajnymi szafarzami mogą być: 1.administrator apostolski, wikariusz kapitulny ( na swoich terytoriach) w czasie pełnienia urzędu, 2. kapłan udzielający chrztu dziecku w wieku uczęszczania na katechezę lub dorosłemu, albo kapłan przyjmujący ochrzczonego do pełnej jedności z Kościołem, 3. w niebezpieczeństwie śmierci proboszcz i wikariusze parafialni, w razie ich nieobecności wikariusz współpracownik, a nawet inny kapłan. Szafarz nadzwyczajny powinien w homilii zaznaczyć, że właściwym szafarzem bierzmowania jest biskup, i podać powody uzyskania tej władzy.

Wiek przyjmowania bierzmowania

      W pierwszych wiekach bierzmowania udzielano bezpośrednio po chrzcie. Tak też pozostało do dziś w Kościele Wschodnim. Dlaczego jest inaczej u nas?

Jest to raczej problem roztropności duszpasterskiej. W łacińskim Kościele Zachodu przy chrzcie dorosłych również chrzest, bierzmowanie i pierwsza Komunia święta tworzą jedność. Jednakże przy chrzcie dzieci przesuwa się na wiek dojrzalszy, według prawa kościelnego: do czasu rozeznania. wczesnochrześcijańska praktyka udzielania chrztu dorosłym sugeruje, aby obecnie bierzmowania udzielać osobom dochodzącym do wieku dojrzałego, tak aby mogła się w nich zakorzenić pełnia Ducha, która uzdalnia do zajmowania odpowiedzialnego miejsca i funkcji w kościele, do dawania świadomego świadectwa Chrystusowi.

Bierzmowany powinien być w stanie łaski uświęcającej i odpowiednio przygotowany (przez katechezę, dni skupienia, pielgrzymki, akcje społeczne itp.). W niektórych krajach (np. Polska, Francja), zgodnie z istniejącym zwyczajem, przyjmuje on nowe imię św. patrona. Powinien mieć również świadka- te funkcje mogą pełnić rodzice chrzestni lub inna osoba już bierzmowana, znająca prawdy wiary.

Dary Ducha Świętego

Przez pojęcie: „Dary Ducha Świętego” rozumiemy nadprzyrodzone uzdolnienia, nadające władzom naszej duszy taką sprawność, iż stają się szybko posłuszne natchnieniom łaski. Dzięki Darom dusza łatwo postępuje w doskonałości chrześcijańskiej. Mistycy wyróżniają się Darami Ducha Świętego, natężeniem ich działania. Jeśli cnoty można porównać do pracy wioseł, to Dary do żagli. Dusza bez większego wysiłku nastawiona jedynie na działanie Ducha Świętego płynie szybko i bezpiecznie do niebieskiej przystani. Dusza zaś zdana na własne wysiłki płynie o wiele wolniej, więcej napotyka niebezpieczeństw, szybciej słabnie.

Liczba Darów: Wymienia się ich siedem. Taką bowiem ich liczbę wymienia prorok Izajasz: „A wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści odrośl z jego korzenia. I spocznie na niej Duch Jahwe - duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Jahwe” (Iz 11,2-3). Pełnia darów Ducha Świętego jest tu wyrażana przez trzy pary. Liczba siedem przyjęta w teologii powstała stąd, że ostatni wyraz hebrajski „bojaźń” został oddany w „Septuagincie” i „Wulgacie” dwoma różnymi słowami: „bojaźń” i „pobożność”.

Poszczególne Dary są omówione nadto w różnych miejscach Pisma świętego: i tak o mądrości Bożej napisana jest cała księga (Księga Mądrości), o rozumie - Psalm 32/31,8-9, o radzie pisze Izajasz (Iz 9,6), o umiejętności - św. Paweł (Ef 3,19); tenże Apostoł pisze również o męstwie (7 Kor 1,24) i pobożności (1 Tm 4,8); wreszcie o bojaźni Bożej Psalm 111/110,10.

Wyjaśnienie poszczególnych Darów

Dar mądrości jest jakby wzmocnieniem światła, jakie otrzymujemy przez rozum i drogą wiary. Ocenia on wszystko w świetle Bożym. Przykładem takiego spojrzenia może być dla nas Psalmista: „Jakże miłuję Prawo Twoje. (...) Jak słodka jest dla podniebienia Twoja mowa - ponad miód dla ust moich. (...) Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce. (...) Twoje ustawy stały się dla mnie pieśniami na miejscu mego pielgrzymowania. (...) Przeto miłuję Twoje przykazania więcej niż złoto, złoto najczystsze” (Ps 118). Wyróżniali się tym darem ojcowie Kościoła św. Augustyn i św. Grzegorz Wielki.

Dar rozumu pozwala nam lepiej rozumieć prawdy Boże i innym je jaśniej wykładać. Jest to więc dar wybitnie nauczycielski. Ten dar zapewne miał na myśli św. Łukasz, kiedy mówił o Chrystusie, że „oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma”(Łk 24,45). Podziwiamy ten dar u św. Tomasza z Akwinu.

Dar rady udoskonala cnotę roztropności. Wskazuje praktycznie, jak w poszczególnych wypadkach postąpić, aby to było zgodne z wolą Bożą. Kiedy jednak roztropność łatwo gotowa przechylić się ku korzyści doczesnej człowieka. Dar rady skłania się wybrać to, co lepsze dla życia wiecznego. Dar ten jest potrzebny spowiednikom, kierownikom duchowym i w podejmowaniu ważnych decyzji. Pan Jezus jako człowiek wykazał ten Dar w stopniu wybitnym, kiedy był przyłapywany na słowie i umiał zawstydzić tych, co na Niego zakładali sidła, tak że we własne sieci - sami się wplątywali (por. Mt 22,19; Łk 23,9; J8,3). Ten Dar zapewne miał na myśli Chrystus, kiedy napominał uczniów: „Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam podane, co macie mówić. Gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was" (Mt 10,19-20).

Dar umiejętności pozwala nam wykorzystywać umiejętnie wszystkie dary przyrodzone i nadprzyrodzone dla własnego uświęcenia i zbawienia. Przypowieść Chrystusa o talentach byłaby ilustracją potrzeby tegoż Daru (Mt 25,14-30).Napomnienie Apostoła Narodów w tym względzie powinno być dewizą życia:„Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie” (1 Kor 10,31). „W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony. A zatem dopóki mamy czas, czyńmy dobrze” (Ga 6,9-10).Darem tym wyróżniał się nasz św. Stanisław Kostka, o którym mówi się, że „żyjąc krótko przeżył czasów wiele”.

Dar męstwa udoskonala i wzmacnia cnotę męstwa. Uzdalnia nie tylko do znoszenia wszelkich przeciwności - tak fizycznych, jak i psychicznych - ale udziela mocy do podejmowania zadań trudnych, a nawet beznadziejnych, gdy tego wymaga chwała Boża i dobro dusz nieśmiertelnych. Hasłem może być dla tych, którzy ten Dar posiadają: „Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13).

Jest to więc Dar, który rodzi bohaterów doskonałości chrześcijańskiej. Darem tym wyróżniali się męczennicy, wielcy pionierzy idei Bożych. Św. Cyryl Jerozolimski, który należał do nich, pisze: „Używa się przeróżnych i wymyślnych katuszy: ognia, mieczów, dzikich zwierząt. (...) Ale Duch Święty mówi: - Wytrwaj w imię Pana. (...) Wszystko to małe i rychło przeminie. (...) Tam wszystko wielkie i wieczne”. O Apostołach pisze św. Łukasz, iż „cieszyli się, że stali się godni cierpień dla imienia Jezusa” (Dz 5,41).

Dar pobożności polega na synowskim oddaniu się Bogu. Jak dziecię kocha ojca i stale o nim myśli, tak i ten Dar daje słodycz z kontaktu z Bogiem i z kontemplacji. Z niego to rodzi się dbałość o chwałę Bożą, troska o miejsca święte, cześć dla osób poświęconych Panu Bogu, zamiłowanie do obrzędów liturgicznych, radość z tajemnic roku kościelnego. Jak Dar mądrości można nazwać „smakowaniem” Boga, Dar męstwa „ogniem”, tak Dar pobożności „wonią” nadprzyrodzonego światła. Dar ten miał pewien wieśniak, o którym wspomina św. Jan Vianney, który potrafił godzinami wpatrywać się w tabernakulum, a zapytany co czyni, odpowiedział: „Ja patrzę na Niego a On na mnie”. Psalm 91(90) to chyba najpiękniejszy hymn synowskiego oddania, jaki wyśpiewała kiedykolwiek dusza ludzka.

Dar bojaźni Bożej jest to lęk, który rodzi nie obawa sądu i kar, ale majestat i wielkość Boga. Jest to lęk czci syna, nie zaś niewolnika. Taki Dar miał Józef Egipski, kiedy kuszony przez swoją panią do grzechu zawołał: „Jakże mógłbym uczynić tak wielką niegodziwość i zgrzeszyć przeciwko Bogu?” (Rdz 39,9).

     nr. konta:
     40 1050 1403 1000 0023 0745 8881
     ING BANK ŚLĄSKI
     Bóg zapłać za wszelką pomoc materialną

Parafia św. Michała Archanioła
w Skrzyszowie

ul. Wyzwolenia 39
44-348 Skrzyszów
tel.(32) 47 26 608